In de afgelopen drie video’s heb je kennis gemaakt met het gebed van het hart.

In deze video gaat het over vergeving en we gaan verder met het gebed om vergeving in Gods handen te leggen. We keren ons in onszelf in ons hart en we proberen daar onze aandacht te houden op de Heilige Geest, die in ons hart woont. De Vader heeft immers de Geest van Jezus in ons hart uitgestort (Galaten 4,6).

Wij gaan nog wat verder, want God is actief, ook in ons hart, en we vragen of God ons wil geven, dat Christus woning mag maken in ons hart (Efeziërs 3,17) En als Jezus woning gaat maken in ons hart dan gaat Hij ons vrede geven. En met die vrede gaat genezing gepaard, zodat we van onze frustraties, onze innerlijke pijn, onze niet-vergevingsgezindheid en onze onbarmhartigheid veranderen in in een zachtmoedig, barmhartig en vergevingsgezind mens.

We zullen in dit stuk over vergeving steeds weer tegenkomen dat we, ook door wat ons is aangedaan, psychische schade hebben opgelopen. Eer wij tot vergeving komen zullen we moeten genezen van onze gekwetste ziel.

Net als Jezus, die de zuiverheid en vergevingsgezindheid in persoon was, mogen we ons richten tot de Vader: “Vader, vergeef het hun, want zij weten niet wat zij doen”(Lucas 23,34).

Laat er bij ons geen spoor van wrok zijn. Woede kan een gezonde reactie zijn, die oplucht, maar wrok gaat dieper vreten aan de menselijke ziel. Toch kan dit gebeuren, omdat mensen zo diep worden gekwetst, dat hun persoon pijnlijk wordt geraakt. Onze eerste reactie is vaak met gelijke munt terugbetalen. Of erger. Dit kan scheefgroei in de mens veroorzaken en daar is het advies van Monbourquet: neem geen wraak, want dat geeft maar tijdelijke genoegdoening en het roept bij de dader weer tegenreacties op. Bekend is in dit verband de Corsicaanse vendetta, die een spiraal van geweld kan veroorzaken. De wraak is misschien eventjes zoet, maar maakt het hart ziek. Ga liever naar je hart om de Heilige Geest te ontmoeten en smeek de Geest om je hart zacht te maken. Combineer vergeving met het gebed van het hart

Ik noemde hier de filosoof en theoloog Monbourquet, die veel studie heeft gemaakt van vergeving In zijn boek HOE VERGEVEN ? Vergeven om te genezen en genezen om te vergeven, Averbode 2001. Veel van wat hij schrijft, vind je in onderstaand stuk terug.

Andere mensen die iets ergs is aangedaan blijven zich vastklampen aan dit verleden en ze blijven hierin rondhangen.

Probeer daarentegen, zegt Monbourquet, om je gekwetstheid naar boven te laten komen en je reactie mag dan boos en verdrietig zijn. Misschien is de dader in jouw buurt en kun je hem jouw pijn en verdriet vertellen. Niet iedere dader zal  herkennen wat je vertelt, maar als dat wel zo is, kun je hem vertellen van je pijn. Dit kan verlichting geven en zo kun je misschien tot vergeving komen.

Blijf steeds, als je de tijd neemt om vergeving een kans te geven, gericht op God in je hart. Hij zal op een zeker moment jouw hart zacht maken, waardoor verzoening tot stand kan komen.

Blijf dan niet steken in de rol van slachtoffer. Er is je iets misdaan, maar probeer er uit te komen door lief te hebben in verbondenheid met God.

NOG EEN AANTAL VERKEERDE OPVATTINGEN.

Centraal blijft staan je verbondenheid met God, die jou wil troosten aanzetten tot vergeving. Uiteindelijk moet de liefde zegevieren.

1.  Vergeven is niet hetzelfde als vergeten. Je mag je namelijk terdege

bewust zijn van wat jou is aangedaan. Als je vergeet wilt dat nog niet zeggen dat je vergeeft. Integendeel. Door te vergeven help je het geheugen in het vergevingsproces, omdat de herinnering dan minder pijnlijk wordt. Door de vergeving gaat het aangedane kwaad minder een rol spelen.

• Vergeving betekent niet dat je ontkent dat jou iets is aangedaan. Als je

zwaar gewond bent ga je jezelf wapenen tegen dit leed en de opkomende pijnlijke gevoelens. Soms wordt de pijn zover weggedrukt, dat je niet meer weet wat er gebeurd is. Dat kan dan ziekelijk, pathologisch, worden in je ziel. Help mee en probeer om de pijn bewust te laten worden. Doe je dat niet dan kan de pijn vanuit het onderbewuste een negatieve rol blijven spelen.

• Als je nog niet kunt vergeven, heb dan geduld met jezelf. Door het

Gebed van het hart mag je verwachten dat de vergeving gaat komen. Je uitgangspunt mag wel zijn dat je een keer wilt vergeven, maar er nu nog niet aan toe bent. Forceer je niet in het willen vergeven. Je moet vergeven namelijk niet herleiden tot wilskracht, waardoor elk conflict geregeld zou kunnen worden. Je moet niet alleen vergeven met de lippen, maar met het hart. Je hele mens zijn speelt mee in vergeving, niet alleen de wil.  

• Als jou iets wordt aangedaan kan dat diep in je mens-zijn ingrijpen.

( Tussen grote haken wil ik nadrukkelijk zeggen dat er mij niet alleen iets is aangedaan, maar ik heb ook mensen pijn gedaan, waar ik spijt van heb, maar ik weet soms niet hoe ik het goed kan maken. Deze opmerking geldt voor ons allemaal. Ons wordt niet alleen iets aangedaan, maar we doen anderen ook vreselijke dingen aan. Maar ook met deze schuld kunnen we naar God gaan en naar  degene die we iets hebben aangedaan en vragen om  vergeving. Opnieuw: keer in je hart en ontmoet de liefdevolle God).

Nu terug naar punt 4 waar staat dat je vergeving niet af kunt dwingen bij jezelf. We kunnen zo veel pijn hebben aan wat ons is aangedaan, dat we het nog niet kunnen vergeven.

Voordat je gaat vergeven, moet de mens in het reine komen met zichzelf en dat vergt tijd. De pijn in ons moet zacht worden en dat kan door psychologische hulp, maar mede kan het door het gebed van het hart. Het kan lang duren, maar God kan ons zó aanraken dat we zijn zachtheid ervaren. Dat is het moment dat we innerlijke genezing ontvangen en de pijn genezen is. HEER, ONTFERM U  OVER ONS. De hele mens moet aangeraakt worden en laat dan door Gods liefdevolle zachtheid de tranen maar lopen.

En hoe zit het dan met de bede uit het Onze Vader: vergeef ons onze schuld, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren.  Monbourquet zegt dat dit gebed in de aanvoegende wijs staat: uw Naam worde geheiligd, uw rijk kome, uw wil gschiede op aarde als in de hemel. Dit gebed is meer een verzoek, een wens, dan dat het een opdracht is, een gebod. Vergeve onze schuld, zoals ook wij aan anderen hun schuld vergeven.

Het is Gods wens dat we onze schuldenaren net zo vergeven als Hij onze schulden vergeeft.

Mogen wij groeien naar deze volmaaktheid, want vergeving kun je niet bij jezelf afdwingen.

• Vergeving houdt niet in dat er ook verzoening plaats moet vinden en

dat de situatie weer moet worden hersteld, zoals die vroeger was. Ondanks dit gebrek aan verzoening kan er vergeving plaats vinden. Vergeving is dus geen synoniem voor verzoening. Je mag blijven weten dat er ongerechtigheid plaatsgevonden heeft.

• Vergeving houdt ook niet in dat je af moet zien van je recht. Je hoeft de

dader niet vrij te spreken en zeker geen kans geven om nog eens iets verkeerds te doen. Het recht mag zijn loop hebben, ondanks het feit dat je hem vergeeft.

Evenmin moet je de dader verontschuldigen: fout blijft fout.

• Wat bij slachtoffers ook voorkomt is dat ze zich superieur voelen t.o.v.

van de dader. Het slachtoffer kan vergeven omdat hij denkt dat hij de zaak meester is en zich groter voelt dan de dader. Hij kan dan iemand de schuld geven en zich grootmoedig gedragen als de grote vergever. Hij is dan het eeuwige slachtoffer.

Vergeven is een daad van innerlijke kracht en liefde, waarbij je uitgezuiverd moeten worden.

Je vijand leren liefhebben is een proces van uitzuivering bij jezelf. Het is een pelgrimstocht met de Heilige Geest tot je van harte kunt vergeven.

Vergeving is een veelomvattend avontuur: een psychologisch gebeuren met pijn, weerstand, niet kunnen en goede wil; en een spiritueel gebeuren met God, die kan genezen met het uiteindelijke doel om te vergeven.